For the longest time, I just assumed this was how my brain worked. I figured I was naturally anxious, kind of insecure and maybe even a little dramatic. It seemed like the only explanation for why one week everything felt totally manageable, and the next it felt like the world was ending.
Some days I’d feel calm and secure in my relationship, and then suddenly I’d spend a whole week overanalysing every single thing I could be laughing with my friends one minute, and later that night I’d be spiraling, convinced they secretly couldn’t stand me.
I really thought that was just my personality.
Turns out, the whole time, it was the chemicals.
In Autumn 2025 I was Diagnosed with PMDD (Premenstrual Dysphoric Disorder). PMDD is when you get severe mental and physical symptoms during your luteal phase (the week or two before your period). For me, it usually shows up as intense anxiety, heightened emotions, and mood swings. I’ll deal with it for a week or two, and then it’s like someone flips a switch. The fog in my brain just lifts, and everything suddenly feels clear and manageable again.
I like to describe PMDD as “PMS on steroids” but I am not sure that that entirely does it justice. There is a lot of stigmas surrounding PMS and the emotional effects of hormones and periods on people who menstruate. For most of history, women were labelled as “too emotional” to lead or even make decisions for themselves, especially when it came to their periods. Their completely normal hormonal shifts were used as proof that they were irrational, unstable, or unfit for responsibility.
I vividly remember during the 2016 US election people online saying Hillary Clinton shouldn’t be president because “what if she’s on her period and presses the nuclear button.” Even now, if I cry at work or get overwhelmed at a social event, there’s this immediate wave of guilt, like I’m somehow confirming the stereotype that women are too emotional to be taken seriously.
When I got diagnosed, I was relieved that all of the things I had thought were wrong in my life only felt that way because of my hormones, but I also felt as though I was letting women down for falling into the stereotype of a girl who has no control over her emotions. Add in an Autism diagnosis that wasn’t picked up until adulthood and you get a monthly emotional hurricane capable of tearing through every part of your life before you even realise what’s happening.
I’ve actually been luckier than a lot of people who suspect they have PMDD. The hardest part for me wasn’t being dismissed, it was connecting the dots in the first place. Linking my mental health to my cycle felt almost impossible, especially because I already have PCOS and irregular periods. When your cycle is unpredictable, tracking symptoms becomes a complete nightmare. But once I finally got an appointment, things moved fast, the doctor took me seriously and diagnosed me that same day. I honestly didn’t think I was “bad enough” to have PMDD, but the doctor pointed out that if it’s affecting my work and relationships, that’s more than enough reason for a diagnosis.
Some people wait years just to be taken seriously which, sadly, is way too common for conditions that affect people with wombs and ovaries, like PCOS or endometriosis.
Since that appointment I have started hormonal contraceptives and SSRIs (anti-depressants) to help manage my symptoms. Whilst the symptoms haven’t gone away, they are bit more manageable, although some months are better than others.
In having a diagnosis, I feel more in control and less like I am losing my mind every few weeks. I can also explain to my friends, family and coworkers how PMDD impacts me so that they can give me some grace, extra space and comfort when its “that time of the month”. I am lucky that the SU has been supporting me on this journey and that I have a partner and family who never make me feel like my emotions are too big when I feel like a burden.
My advice to anyone going through something similar, or dealing with any menstrual-related condition would be...be kind to yourself and let yourself feel your feelings. Talk to people you trust, don’t be afraid to reach out, and be ready to advocate for yourself when it comes to medical settings. And seriously… keep track of your symptoms. It makes a bigger difference than you might think.
I hope that in the future there’s more investment in researching these conditions and actually taking them seriously. And more than anything, I hope that for everyone who menstruates, having a peaceful cycle and a period will be the norm!
Am yr amser hiraf, roeddwn i'n cymryd yn ganiataol mai dyma sut roedd fy ymennydd yn gweithio. Roeddwn i'n meddwl fy mod i'n naturiol bryderus, braidd yn ansicr ac efallai hyd yn oed ychydig yn ddramatig. Roedd yn ymddangos fel yr unig esboniad pam roedd popeth yn teimlo'n gwbl dan reolaeth un wythnos, a'r wythnos nesaf roedd yn teimlo fel pe bai'r byd yn dod i ben.
Rhai dyddiau byddwn i'n teimlo'n dawel fy meddwl ac yn sefydlog yn fy mherthynas, ac yna'n sydyn byddwn i'n treulio wythnos gyfan yn gor-ddadansoddi pob un peth. Gallwn i fod yn chwerthin gyda fy ffrindiau un funud, ac yn ddiweddarach y noson honno byddwn i'n troelli’n feddyliol, yn credu na allent fy ngoddef yn gyfrinachol.
Roeddwn i wir yn meddwl mai dyna oedd fy mhersonoliaeth.
Mae'n debyg mai'r cemegau oedd y broblem yr holl amser.
Yn Hydref 2025, cefais ddiagnosis o PMDD (Anhwylder Dysfforig cyn y mislif). PMDD yw pan fyddwch chi'n cael symptomau meddyliol a chorfforol difrifol yn ystod eich cyfnod luteal (yr wythnos neu ddwy cyn eich mislif). I mi, mae fel arfer yn ymddangos fel pryder dwys, emosiynau dwys, a newidiadau mewn hwyliau. Byddaf yn delio ag ef am wythnos neu ddwy, ac yna mae fel pe bai rhywun yn troi switsh. Mae'r niwl yn fy ymennydd yn codi, ac mae popeth yn sydyn yn teimlo'n glir ac yn hawdd ei reoli eto.
Rwy'n hoffi disgrifio PMDD fel "PMS (Syndrom cyn mislif)) ond gwaeth" ond nid wyf yn siŵr a yw hynny'n gwneud cyfiawnder ag ef yn llwyr. Mae llawer o stigma yn ymwneud â PMS ac effeithiau emosiynol hormonau a mislif ar bobl sy'n profi mislif. Drwy’r rhan fwyaf o hanes, roedd menywod yn cael eu labelu yn "rhy emosiynol" i arwain neu hyd yn oed wneud penderfyniadau dros eu hunain, yn enwedig o ran eu mislif. Defnyddiwyd eu newidiadau hormonaidd cwbl normal fel prawf eu bod yn afresymol, yn ansefydlog, neu'n anaddas i fod yn gyfrifol.
Rwy'n cofio'n glir yn ystod etholiad yr Unol Daleithiau yn 2016 y bobl ar-lein yn dweud na ddylai Hillary Clinton fod yn arlywydd oherwydd "beth os yw hi ar ei mislif ac yn pwyso'r botwm niwclear." Hyd yn oed nawr, os ydw i'n crio yn y gwaith neu'n cael fy llethu mewn digwyddiad cymdeithasol, mae yna don o euogrwydd yn syth, fel petawn i rywsut yn cadarnhau'r stereoteip bod menywod yn rhy emosiynol i gael eu cymryd o ddifrif.
Pan gefais ddiagnosis, roeddwn i'n teimlo'n rhyddhad bod yr holl bethau roeddwn i wedi meddwl oedd yn anghywir yn fy mywyd yn teimlo felly oherwydd fy hormonau yn unig, ond roeddwn i hefyd yn teimlo fel pe bawn i'n siomi menywod am syrthio i'r stereoteip o ferch nad oes ganddi reolaeth dros ei hemosiynau. Ychwanegwch ddiagnosis Awtistiaeth na chafodd ei godi tan yn oedolyn ac rydych chi'n cael corwynt emosiynol misol sy'n gallu rhwygo trwy bob rhan o'ch bywyd cyn i chi hyd yn oed sylweddoli beth sy'n digwydd.
Rydw i wedi bod yn fwy lwcus na llawer o bobl sy'n amau bod ganddyn nhw PMDD mewn gwirionedd. Nid cael fy anwybyddu oedd y rhan anoddaf i mi, ond cysylltu'r dotiau yn y lle cyntaf. Roedd cysylltu fy iechyd meddwl â fy nghylchred yn teimlo bron yn amhosibl, yn enwedig oherwydd bod gen i PCOS a mislif afreolaidd eisoes. Pan nad ydych yn gallu rhagweld eich cylchred, mae olrhain symptomau yn dod yn hunllef llwyr. Ond unwaith i mi gael apwyntiad o'r diwedd, symudodd pethau'n gyflym, cymerodd y meddyg fi o ddifrif a'm diagnosis yr un diwrnod. A dweud y gwir, doeddwn i ddim yn meddwl fy mod i'n "ddigon drwg" i gael PMDD, ond nododd y meddyg, os yw'n effeithio ar fy ngwaith a'm perthnasoedd, fod hynny'n fwy na digon o reswm dros ddiagnosis.
Mae rhai pobl yn aros blynyddoedd dim ond i gael eu cymryd o ddifrif, sydd, yn anffodus, yn llawer rhy gyffredin ar gyfer cyflyrau sy'n effeithio ar bobl â chroth ac ofarïau, fel PCOS neu endometriosis.
Ers yr apwyntiad hwnnw, rydw i wedi dechrau atal cenhedlu hormonaidd ac SSRIs (tabledi gwrthiselder) i helpu i reoli fy symptomau. Er nad yw'r symptomau wedi diflannu, maen nhw ychydig yn haws eu rheoli, er bod rhai misoedd yn well nag eraill.
Ar ôl cael diagnosis, rwy'n teimlo mwy mewn rheolaeth ac yn llai fel fy mod yn colli fy meddwl bob ychydig wythnosau. Gallaf hefyd esbonio i'm ffrindiau, teulu a chydweithwyr sut mae PMDD yn effeithio arnaf fel y gallant roi rhywfaint o ras, llonydd a chysur i mi pan fydd hi'n "amser hwnnw o'r mis". Rwy'n lwcus bod yr UM wedi bod yn fy nghefnogi ar y daith hon a bod gen i bartner a theulu nad ydynt byth yn gwneud i mi deimlo bod fy emosiynau'n rhy fawr pan fyddaf yn teimlo fel baich.
Fy nghyngor i unrhyw un sy'n mynd trwy rywbeth tebyg, neu'n delio ag unrhyw gyflwr sy'n gysylltiedig â mislif fyddai ... byddwch yn garedig â chi'ch hun a gadewch i chi'ch hun deimlo eich teimladau. Siaradwch â phobl rydych chi'n ymddiried ynddynt, peidiwch ag ofni estyn allan, a byddwch yn barod i eiriol drosoch eich hun o ran sefyllfaoedd meddygol. Ac o ddifrif ... cadwch olwg ar eich symptomau. Mae'n gwneud mwy o wahaniaeth nag y byddech chi’n feddwl.
Rwy'n gobeithio y bydd mwy o fuddsoddiad yn y dyfodol mewn ymchwilio i'r cyflyrau hyn a'u cymryd o ddifrif. Ac yn fwy na dim, rwy'n gobeithio y bydd cael cylchred tawel a mislif heddychlon yn dod yn norm i bawb sy'n profi mislif!